bo nieodwaga lepiej brzmi

jak to jest z tym strachem i brakiem odwagi by czynić pierwszy i kolejny krok? że się człowiek tak potrafi zmieszać, stracić jakiekolwiek, choćby nikłe pokłady wiary i pewności siebie? przestraszyć się wysłania smsa, otrzymania odpowiedzi, odebranego telefonu czy zaproszenia na kawę?
ja wiem, ja wiem, że to wszystko siedzi w środku, w człowieku. i jak rdza, koroduje powoli, sprawiając, że tak trudno jest zaryzykować, zaufać i zrobić coś. i wystarczy chwila by z wysiłkiem odbudowaną śmiałość i ledwie się trzymającą pewność siebie zburzyć, roztrzaskać na kawałeczki, które potem znów mozolnie i z trudem zbiera się powoli, z palącym zawstydzeniem na twarzy i myślą w głowie, by jak najszybciej uciekać i się schować. 
dziś jest taka noc. z nieodpisanym smsem i zawstydzeniem w oczach.

warszawskie zdjęcie z tego roku, zrobione w czasie niespodziewanej ulewy. 

tu zabrakło odwagi by wcześniej wyciągnąć aparat i strzelić piękne zdjęcia przemoczonych ludzi. na niewielkie pocieszenie została ta fota, rozmazana, niewyraźna, nieskadrowana.