masz czas do końca życia

tytuł jest tekstem z wczoraj, zapożyczonym od U. Ma rację. na wszystko mamy czas do końca życia, na westchnienia że pięknie wokół, na śmiech pełną piersią, na czułość wylewającą się z oczu, na tęsknotę prosto z serca, na zasłuchanie w uroczej melodii, na wszystko. cała rzecz w tym, by nie liczyć na jutro tylko żyć dzisiaj, żyć najlepiej jak tylko się da. Stachura ciągle mi o tym przypomina, gdy tylko sięgam po jego teksty. 

Przez kilka dni miałam tu Przyjaciela, z którym dzielę już całkiem sporo wspomnień i myśli. 

wszystko miało sens, wszystko miało swoje miejsce, wszystko było warte przeżycia.

taka mozaika z drobnych szkiełek, a wszystkie tak samo ważne. szkiełka do doklejenia z ostatniego tygodnia:

> kierowca autobusu śpiewająca pod nosem piosenkę z radia

> noc na balkonie, spanie na kanapie

> "wyrywanie się do czegoś" i "wyrywanie go"

> klucz szybujących bocianów nad Suchowolą

> włóczenie się i fotografowanie w Tykocinie

> posługiwanie na trzydniowych śpiewem w czasie uwielbień, dużo radości i wolności

> nocna jazda rowerami po mieście oraz jazda synchroniczna na dwa rowery i trzy pary rolek

> przepyszne lody na rynku miejskim i uliczni muzycy grający 'Wonderful world' Armstronga

> spadające perseidy w szczerym polu w nocy

> pomost na jeziorze Serwy i to niesamowite poczucie spokoju i spełnienia

fragment pracy Hanny Kossakowskiej z wystawy Wypiski z niepamięci, Tykocin 2013

Upadamy wtedy, gdy nasze życie przestaje być codziennym zdumieniem...