drobiazgi, czyli reszty nie trzeba

  szybko. wszystko się dzieje szybko, że nie ma chwili by pomyśleć dłużej, a mimo to wiele zapada w pamięć, negatyw obrazu odbija się  automatycznie w głowie, wszystko ląduje w odpowiedniej szufladzie z określoną fiszką i tagami. 
  a mimo to łatwo ucieka, znika z pierwszego planu, bo już oto pojawia się następne, nowe, zajmuje miejsce, reszta przemieszcza się w zastraszającym tempie w tło, blaknie i traci ostrość. tak żyjemy, taki mamy świat teraz. tak już jest. ale póki pamiętam, dopóki jestem w  stanie wrócić, zapisać, utrwalić - tak właśnie chcę.

perełki z ostatnich dni:

• pan w obściślaczkach na rowerze, który mnie niesamowicie rozbawił
• herbata z pędów malinowych (które dostałam od znajomego leśniczego ;)), koniecznie w zestawie z miodem z Suwalszczyzny (też skombinowanym przez znajomą rodzinę:))
• wyczaiłam w jakim drzewie ma dziuplę pewna neurotyczna wiewiórka (możecie się śmiać - kilka razy na spacerze w parku (etat niania) przyłapałam tą wiewiórę na tym, że potrafiła kilka minut się mi przyglądać - serio!)
• mały chłopczyk w kościele, który podszedł właściwie do wszystkich siedzących w ławkach w głównej nawie i podawał rękę na znak pokoju (trochę mu to zajęło, ale obraz mega ujmujący. na marginesie dodam, że księża chyba też załapali piękno tego zdarzenia - po mszy pożegnali się z tym chłopczykiem, machali mu rękami i uśmiechali się jak dzieci)
• tekst U. o tym, że czasem zimno w ludziach. U: bo mają zepsuty termostat
• 
  

jak przypomnę sobie jeszcze to dopiszę. a jakże. 

aula wydziału historyczno-socjologicznego, Białystok, maj 2009